Życie to boisko nie każdy gra tu czysto

Można być dorosłym - usamodzielnionym, żyć na własny rachunek i odpowiadać za siebie, ale to nie znaczy, że musimy od razu spoważnieć, przestać fantazjować i stać się szarymi jak reszta.

otoczenia

Mentalnie w jakimś stopniu tak. Ale nigdy nie do końca (jeśli o mnie chodzi, nie mówię tu o wszystkich). BTW, zawsze mnie wkurzało, jak rodzice wspominali o okresie buntu. Nie widzieli mojego otoczeni

Rodzice widzą to co chcą widzieć

no jeśli o mnie chodzi, to wyrosłem z bycia dzieckiem...ale ze swojej pasji do Mangi/Anime nigdy nie wyrosnę

Nie którzy nie mogą pogodzić się z dorosłością i pozostają dziećmi

Też kiedyś sądziłam że nie ma sensu żyć dalej ,zadawałam sobie pytanie po co? przecież mogę ukrócić zło które nade mną stoi. I tak by po mnie żadna znana mi osoba by nie płakała ale przy życiu trzy

Gwiazdeczka, każdy wyrasta z bycia dzieckiem "umysłowo" przynajmniej

cześć

Witaj, Gwiazdko, dołącz się zatem

Nawet nie wiecie ja wiele razy myślałem o tym by śnić wiecznie

Hej wszystkim! No widzę, że trwa tu zawzięta dyskusja.

Dokładnie, co jest po śmierci dowiemy się, jak kopniemy w kalendarz xD Taki tam spojler

Lav - do pełnej dorosłości? W życiu . Zawsze będę nierozgarniętym dzieciakiem

zymon, trafnie to ująłeś

Dokładnie, Zymek.

Żeby zrozumieć śmierć trzeba zginąć

Chociaż "Raj" wydaje mi się czymś absurdalnym, to np. istnienia obcych nie podważam. A może ja wcale nie jestem człowiekiem?

z pragnienia nagrody.